معرفی وبلاگ
ندانم که این مرز مینو سرشت که گویی بهشت است از زرع و کشت کدامین بر و بوم ارزنده است که طنازی او برازنده است عروس طبیعت بت دلستان که پوشیده پیراهن پرنیان بود اصفهان، اصفهان، اصفهان، که بی او صفایی ندارد جهان بود اصفهان جلوه ای از بهشت بویژه به هنگام اردی بهشت مگو اصفهان است نصف جهان نیرز جهان هیچ بی اصفهان بود اصفهان قلب ایران زمین بود اصفهان به ز ما چین و چین
دسته
شاهنامه
گروه اصفهان شناسي زنده رو د
دانلود كتاب
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 49817
تعداد نوشته ها : 144
تعداد نظرات : 9
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان

پل خواجو نگو، صراط بگو                                 اين سخن هم به احتياط بگو

ملك الشعراي بهار

 

پل خواجو به دستور شاه عباس دوم در سال 1060 هجري قمري بر روي زاينده رود و به صورت امروزي آن ساخته شد. طبق گفته ي تاريخ نگاران، در جاي كنوني پل خواجو پل ديگري از عصر تيموري وجود داشته كه ديگر قابل استفاده نبوده و اين پل به جاي آن و در نزديكي باغ سعادت آباد و عمارت آينه خانه ساخته شد.

 


بعد ها در وسط اين پل، ساختمان مخصوصي به نام بيگلربيگي بنا شد.

 

 در باب ساختمان اين پل و زمان ساختن آن و بانى ساختمان و كيفيت آن اقوال گوناگونى نوشته‏ اند ولى آنچه مناسب به نظر مى ‏رسد شرحى است كه مؤلف تاريخچه ابنيه تاريخى اصفهانى در اين باب نگاشته و از اين رو نوشته مزبور عيناً نقل مى ‏گردد.

 

 در انتهاى شرقى خيابان كمال اسماعيل و انتهاى جنوبى خيابان چهارباغ خواجو كه به طرف تخت فولاد (گورستان قديمي اصفهان) و راه يزد مى ‏رود پل زيبا و تاريخى خواجو واقع شده - اين پل بر روى خرابه ‏هاى پل حسن بيك به وسيله شاه عباس دوم صفوى در سال (1065 ه) ساخته شده است. آن را با اسامى: پل خواجو - پل حسن بيك پل بابا ركن الدين - پل گبرها نوشته ‏اند.

 

 

 تارونيه سياح اروپائى نوشته است كه در دو طرف خيابان اين پل دو خانه وجود دارد كه متعلق به شاه است و رودخانه در هيچ كجا بسترى به قشنگى اين ندارد و چون اين محل از همه جا گودتر است همين امر تا اندازه‏اى شاه عباس را وادار به ساختمان اين پل نمود و چون محل گبرها آن طرف رودخانه بوده براى اين كه آنان از خيابان چهارباغ نگذرند و از اين پل كه راه را كوتاهتر مى‏نمود زودتر به منزل برسند ساخته شد و تاريخ آن 1057 تا 1077 هجرى است.

 

 و نيز نوشته شده است وقتى كه پل به اتمام رسيد به همان نام حسن بيك ناميده شد. اين پل كه طولش 150 متر و عرضش 14 و معبر آن 7/5 متر مى‏باشد از سنگ و آجر ساخته شده و 21 جوى و 26 چشمه دارد.

 

دسته ها : پل ها
1390/10/4 10:15 صبح

سي‌وسه‌پل يا پل الله‌وردي خان روي زاينده رود در شهر اصفهان ساخته شده‌ است. اين پل كه شاهكاري بي همتا از آثار دوره پادشاهي شاه عباس بزرگ است، به هزينه و بازبيني سردار سرشناس او الله وردي خان بنا شده‌است. نام‌هاي ديگر اين پل «سي و سه پل» و «پل سي و سه چشمه» و «پل چهارباغ» و «پل جلفا» و سرانجام «پل زاينده رود» است.

سي و سه پل

 

 

 

تاريخ بناي اين پل را شيخ علي نقي كمره‌اي شاعر زمان شاه عباس در شعري به گونه ماده تاريخ، سال ۱۰۰۵ هجري به حساب آورده‌است و اين سال، درست هم‌زمان با روزهايي است كه خيابان بي‌همتاي چهارباغ هم ساخته شده‌است.

تصويري از زير سي و سه پل

اين پل نزديك ۳۰۰ متر درازا و ۱۴ متر پهنا دارد و درازترين پل زاينده رود است.

سي و سه پل

در دوره صفويان مراسم جشن آبريزان يا آب‌پاشان در كنار اين پل صورت مي‌گرفته‌است و در سفرنامه‌هاي جهانگردان اروپايي آن دوران اشاراتي به برگزاري اين جشن شده‌است. ارامنه جلفا هم مراسم خاج‌شويان خود را در محدوده همين پل برگزار مي‌كرده‌اند.

اين پل در حال حاضر مشهورترين پل ايران است.

ورودي شمالي سي و سه پل

 

دسته ها : پل ها
1390/10/4 10:14 صبح

پل شهرستان يا پل جي يا جسر حسين قديمي ترين پل اصفهان روي رودخانهٔ زاينده رود است. اين پل در زمان ساسانيان ايجاد گرديد و در زمان ديلميان و سلجوقيان تعمير و مرمت شده است. پل شهرستان در جي‌ قديم در شرق اصفهان واقع شده است. پايه ‏هاى آن بر روى سنگهاى طبيعى كف رودخانه استوار گرديده است.

اين پل در چهار كيلومتري شرق بافت تاريخي شهر اصفهان بنا شده بود كه امروزه با گسترش شهر، در محدوده ي شهري قرار گرفته است(انتهاي خيابان مشتاق دوم) و دليل نامگذاري آن به پل شهرستان قرار گرفتنش در روستايي به نام شهرستان بوده است.

طول پل از ستون مدور آجرى تا انتهاي سنگفرش قديمى، در حدود ۱۰۵ متر و عرض آن از ۴/۲۵ تا ۵ متر متغير است. جهت پل، شمالي - جنوبي با كمي انحراف است. پل شهرستان داراى يازده چشمه و دوازده پايه سنگي بزرگ است.

اين پل در واقع يك پل جنگي و نظامي بوده و به لحاظ اينكه تاريخ ساخت آن قبل از اسلام است بسيار حائز اهميت مي باشد .

پل شهرستان

از نظر معماري و قدمت زمان ساختمان در مجموعه پل هاي قديمي ايران، فقط پل هاي دزفول و شوشتر با اين پل برابري مي كنند كه تاريخ احداث آنها عصر ساسانيان است.

دسته ها : پل ها
1390/10/4 10:12 صبح
 

اين پل كه با پهناي كم و درازاي نزديك ۱۴۷ متر بر بستر زاينده رود، ميان دو پل الله وردي خان (سي و سه پل) و پل خواجو ساخته شده‌است از سازه هاي دوره شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ هجري است.

پل جويي (يا پل چوبي) اصفهان

برج شش گوشه وسط پل با چشمه‌هاي آب جاري، فرح بخش حال اميران، اشراف، مهمانان و سفيراني بود كه به حضور شاه شرفياب مي‌شدند.

پل جويي (يا پل چوبي) اصفهان

در قسمت غربي اين پل آب رودخانه به صورت درياچه‌اي در مي‌آمد به همين لحاظ به آن «پل درياچه» نيز مي‌گفتند. نام ديگر آن پل سعادت‌آباد است. اين پل هم‌اكنون در خيابان كمال اسماعيل قرار دارد.


 

كاربرد

اين براي آمدوشد عامهٔ مردم نبوده‌است بلكه تنها وسيلهٔ ارتباط باغ هاي سلطنتي دو كناره شمالي و جنوبي رودخانه يعني باغ معروف به «باغ درياچه» با باغ هاي گستردهٔ سعادت آباد ميان پل الله‌وردي خان و پل خواجو و بناهاي با شكوه هفت دست و آيينه‌خانه و كشكول و نمكدان بوده‌است و در اصل محل عبور خانواده شاه صفوي و امرا و بزرگان و مهمانها و سفرايي بوده‌است كه اجازه ديدار با شاه عباس دوم را داشته‌اند.

پل جويي (يا پل چوبي) اصفهان

نام

وجه تسميه اين پل به «جويي» و در تلفظ توده مردم «جوبي» و به نادرست «چوبي» كه در يك سده گذشته متداول بوده‌است به فراخور جوي كوچك ظريفي از سنگ پارسي بوده كه در عهد صفويه بر روي پل تعبيه كرده بودند. اين جوي، آب را از سوي ديگر به طرف ديگر پل جاري مي‌كرده‌است. ولي نام اصلي آن پل «سعادت‌آباد» بوده و به فراخور مجاورت با هفت كاخ از كاخهاي سلطنتي عصر شاه عباس دوم «پل هفت دست» نيز نام داشته‌است.

پل جويي (يا پل چوبي) اصفهان

در بخش شرقي و غربي اين پل، آب رودخانه بر روي هم انباشته مي‌شده و به گونهٔ درياچه‌اي در مي‌آمده به آن «پل درياچه» نيز مي‌گفته‌اند. در كتاب فوايد الصفويه كه از مآخذ تاريخ عهد صفويان است به روشني نام اين پل «پل سعادت‌آباد» ياد شده و نويسنده آن كتاب در روزگار صفوي بناي «شهر تازه‌اي» را به محاذات باغ خوشبختي‌آباد در سال ۱۰۶۹ هجري و هم‌زمان با هفدهمين سال سلطنت شاه عباس دوم متذكر مي‌گردد.

 

دسته ها : پل ها
1390/10/4 10:11 صبح

اين پل در اصل ماربين نام داشته‌است كه خود ماربين ديگرگون شده «مهربين» از فرهنگ اوستايي است و چون قرنها قبل از ظهور زرتشت معبد مهرپرستان بر فراز كوهچه آتشگاه از تمام روستاهاي اطراف آن مشاهده مي‌شده‌است، نام اين بلوك هم مهربين بوده كه با تصحيف اين نام در زبان پهلوي ساساني به «ماربين» در دوره ساسانيان و به دنبال آن در طول مدت ۱۵ قرن تاريخ اسلامي ايران پيوسته با همين نام شناخته شده‌است.

پل مارنان در شب

و اما درباره قدمت ساختمان اين پل يادآور مي‌شويم كه از زمان هاي بسيار دور همچنان كه پل جي يا پل شهرستان واسطه اتصال شمالي‌ترين ساحل شهري زاينده‌رود به جنوبي‌ترين ساحل مقابل بوده‌است، پل مارنان نيز وجود داشته و واسطه اتصال دو ساحل شمالي و جنوبي رودخانه در غربي‌ترين قسمت شهر اصفهان بوده‌است و روستاهاي آباد و سرسبز ماربين از طريق پل مارنان (پل ماربانان و پل ماربين) به روستاهاي مقابل آن در ساحل جنوبي رود خانه متصل مي‌شده‌است.

پل مارنان

 


 

پل مارنان

شكل امروزي پل مارنان با نماي ساختماني آن در عصر صفويه تغييري نكرده ولي تعميرات مكرر داشته‌است.

 

پل مارنان

يكي از بهترين نقاط زاينده براي شنيدن صداي پاي آب، به نظر اينجانب، همين پل مارنان است.

دسته ها : پل ها
1390/10/4 9:58 صبح
Susa Web Tools

Susa Web Tools


ساعت فلش


Pichak go Up
تماس با ما

کد تماس با ما


مترجم سايت

مترجم سايت

جاوا اسكريپت

X